"ახალი სამყარო" ფილმი ჩემთვის საკმაოდ კონფლიქტური გამოცდილება იყო. ვიზუალურად ის აბსოლუტურად მოხიბლავია — მალიკმა ბუნებასთან, მიწასთან და ადამიანებს შორის კავშირი ისე გადმოიტანა, რომ მთელი ეკრანი ცხოვდა. პირველი ნახევარი კი მართლა ძლიერი იყო, სამეფო ძალების და ტომების შეხვედრა ისე იყო გადაჭრილი, რომ ელოდი დიდ ისტორიას.
მაგრამ შემდეგ ფილმი სულ სხვა მხარეს გადაბრუნდა. კაპიტან სმიტი და პოკაჰონტასი ყველაფერი დაიკავა, და მთელი უფრო ფართო ისტორია უკან დარჩა. შემდეგ სმიტი გაქრა, და ახლა უკვე პოკაჰონტასი და ჯონ როლფი. ბოლოს კი მხოლოდ პოკაჰონტასი, მისი ცხოვრება ინგლისსა და იდენტობის ძებნა. ფილმი ხელმეორედ იცვლის აზრს იმის შესახებ, თუ რა უნდა იყოს.
აქ დამკარგა. დაიწყო როგორც კულტურების დაკრავის ეპოსი, გადაიქცა სიყვარულის ისტორიად, შემდეგ კი დაკარგვის დრამად. ცალკე ნაწილები საინტერესოა, მაგრამ ერთად? ბნელი და არეული. მალიკმა თითქოს არ იცოდა რა გზა აერჩია, ამიტომ ყველა გზა წავიდა. ბოლოს პოკაჰონტასი ინგლიშ კაცთან ბავშვს აზრდის ინგლისსა — და ეს ის? ეს ის ბოლოა?
კი, წარმოება ნამდვილად ღია. კოსტიუმები, დეკორაციები, ატმოსფერა — ყველაფერი ზრუნვით გაკეთებული. ფოტოგრაფია კი ხელოვნების ნიმუშია. მალიკი ყოველ კადრს ხატვის მსგავსად აკეთებს.
მაგრამ საბოლოო ჯამში, მიუხედავად იმისა, რომ სტილი ღრმა და პოეტიკურია, ისტორიას ფოკუსი სჭირდებოდა. ერთი რამე იწყება, მეორე რამე ხდება, მესამე რამე მთავრდება. ფილმი თავის თავს ეწინააღმდეგება, და ეს სამწუხოა, რადგან ის ბევრი რამის ღირსი იყო.
მაგრამ შემდეგ ფილმი სულ სხვა მხარეს გადაბრუნდა. კაპიტან სმიტი და პოკაჰონტასი ყველაფერი დაიკავა, და მთელი უფრო ფართო ისტორია უკან დარჩა. შემდეგ სმიტი გაქრა, და ახლა უკვე პოკაჰონტასი და ჯონ როლფი. ბოლოს კი მხოლოდ პოკაჰონტასი, მისი ცხოვრება ინგლისსა და იდენტობის ძებნა. ფილმი ხელმეორედ იცვლის აზრს იმის შესახებ, თუ რა უნდა იყოს.
აქ დამკარგა. დაიწყო როგორც კულტურების დაკრავის ეპოსი, გადაიქცა სიყვარულის ისტორიად, შემდეგ კი დაკარგვის დრამად. ცალკე ნაწილები საინტერესოა, მაგრამ ერთად? ბნელი და არეული. მალიკმა თითქოს არ იცოდა რა გზა აერჩია, ამიტომ ყველა გზა წავიდა. ბოლოს პოკაჰონტასი ინგლიშ კაცთან ბავშვს აზრდის ინგლისსა — და ეს ის? ეს ის ბოლოა?
კი, წარმოება ნამდვილად ღია. კოსტიუმები, დეკორაციები, ატმოსფერა — ყველაფერი ზრუნვით გაკეთებული. ფოტოგრაფია კი ხელოვნების ნიმუშია. მალიკი ყოველ კადრს ხატვის მსგავსად აკეთებს.
მაგრამ საბოლოო ჯამში, მიუხედავად იმისა, რომ სტილი ღრმა და პოეტიკურია, ისტორიას ფოკუსი სჭირდებოდა. ერთი რამე იწყება, მეორე რამე ხდება, მესამე რამე მთავრდება. ფილმი თავის თავს ეწინააღმდეგება, და ეს სამწუხოა, რადგან ის ბევრი რამის ღირსი იყო.
კომენტარები 0