ავატარი: ლეგენდა კორაზე

"ავატარი: ლეგენდა კორაზე" საკმაოდ საინტერესო სერიალია, მაგრამ ის ბევრი რამით იმედგაცრუებული. პირველი სეზონი კარგი დასაწყისია — ამონი როგორც ანტაგონისტი საკმაოდ კარგად შედგა, მაგრამ როდესაც გაირკვა, რომ ის უბრალოდ ძალაუფლების მსურველი იყო, მისი პერსონაჟი სუსტი გახდა. კორა თავისთავად საინტერესო გმირია — ის ჩვეულებრივი თინეიჯერი, რომელიც თანდათან იცვლება, მაგრამ სიყვარულის სამკუთხედი ძალიან მტკივნეული იყო. დანარჩენი გმირები ზედაპირული რჩებიან, რეალური განვითარება არ ხდება.

მეორე სეზონი კი სრული კატასტროფა იყო. უნალოკი დასაწყისში კარგი ჩანდა, მაგრამ სპირიტების ხაკი ისტორია ყველაფერი გაფუჭა. კორა კიდევ უფრო გაბრაზდა, რაც მტკივნეული იყო. ბოლინი და მაკო უსარგებლო ხაზებს მიიღეს, ხოლო სიყვარულის სამკუთხედი კიდევ უფრო ცუდი გახდა. ფინალური ბრძოლა გიგანტური მექანიზმით სრულიად უცხო იყო. ეს სეზონი სერიალის ყველაზე სუსტი ნაწილია.

მესამე სეზონი კი ნამდვილი კეთილმოწყობა იყო. ზარიტები შესანიშნავი ანტაგონისტები იყვნენ — მათ კარგი მიზნები ჰქონდათ, მაგრამ ექსტრემიზმი ყველაფერი გაფუჭა. კორა ნაკლებად გაბრაზდა, რაც დიდი პროგრესი იყო. ახალი აირბენდერების გამოჩენა ძალიან კარგი იყო, ხოლო ტენზინის მოგზაურობა ახალი ერთობის ლიდერად ძალიან რეალისტური და ემოციური იყო. ბეიფონგის ოჯახის კონფლიქტი საინტერესო იყო, თუმცა სუიინის ტყუილი ოჯახის აღდგენის მომენტში უცხო ჩანდა.

მეოთხე სეზონი კი გმირების სეზონი იყო. კორას ტრავმა და მისი ზეთი აღდგენა ძალიან ლამაზად იყო გამოხატული. ის ბოლოს ნამდვილი ავატარი გახდა. ბოლინის რკალი აღმოჩნდა ნამდვილი სიღრმის მქონე, ხოლო ასამი და მისი მამა ნელი, მაგრამ რეალური მიმოწერა მიიღეს. კუვირა კი ზედმეტი იყო — ის თითქმის არასოდეს ვერ ხდებოდა, ხოლო გიგანტური მექანიზმი კიდევ უფრო ცუდი იდეა იყო. მისი დამარცხება უსამართლო ჩანდა.

საერთოდ, "ავატარი: ლეგენდა კორაზე" პოტენციალი ჰქონდა, მაგრამ მწერლებმა ის სრულად არ გამოიყენეს. სერიალი რეკომენდაციის ღირსია, მაგრამ ის რაც შეიძლებოდა ყოფილიყო, ის არ გახდა.