ნემსზე

"ნემსზე" ის ყურება ჩემთვის იყო როგორც ცხელი ზღვაში ჩავარდნა — შოკი, რომელიც არ გიშორდება. დენი ბოილმა არ გააკეთა რა სიმპატიური ფილმი ნარკოტიკების შესახებ, არც მოწამვლული ის, არც მორალიზატორი. ის უბრალოდ აჩვენებს ამ ღმელურ ციკლს მუქი იუმორით და ვიზუალური გამბედაობით, რომელიც აძლევს შენს თვალებს სრულ სურათს — რამდენად აბსურდული, საშინელი და აუცილებელი ყველაფერი ხდება.

ფილმი ისეთივე ბევრი საუბრობს იმაზე, რა აქმნის დამოკიდებულებას — თეჩერის ბრიტანეთი, ეკონომიკური კოლაფსი, თაობა, რომელსაც ხელმისაწვდომი ფიქალი არ აქვს — რამდენადაც თავად დამოკიდებულებაზე.

ბოილის სტილი ენერგიული, ჰალუცინაციური, სრულიად ღირსეული. ის თუნდაც სიღარიბეს ხდის ვიზუალურად მომხიბლავს. ის ცნობილი სცენა უსაძულოთესი ტუალეტით, ბავშვი ჭერზე, მოწამვლის ღამეები — ყველაფერი მუშაობს იმიტომ, რომ ბოილი იცის: ჰეროინი არ არის რეალობიდან გაქცევა, არამედ სხვა ტიპის ციხე, უფრო ლამაზი ხედვებით.

მაკგრეგორი, კარლაილი, ბრემნერი, მილერი — ყველა აბრეკი ჩემთვის ჩანდა ჭეშმარიტი. თითოეული მათ აჩვენა, როგორ ხდება ის ღირსეული და როგორ იტყუება საკუთარ თავს.

"აირჩიე ცხოვრება" — ეს მონოლოგი ფილმის ჯამი. აირჩიე იპოთეკა, ღეჭვის მანქანა, მოსაწყენო სამუშაო, ან აირჩიე ჰეროინი და სწრაფი სიკვდილი. როდესაც ეს არის შენი ვარიანტები, კრიტიკა ღრმა და მკრთალი. ეს არის დარტყმა სისტემაზე, რომელმაც მთელი თაობა ღირსეულ არაფერი მოგვცა.

"ნემსზე" დღემდე მკრთალი, ველური და მკრთალი რჩება.