"რამოდენიმე დოლარით მეტი" ფილმი მართლაც საინტერესო ნაწარმოებია, თუმცა პირველი ნაწილის მიმართ ოდნავ ნაკლებად დამაჯერებელი. 75%-ით შემოვაფასებ.
ფილმი იწყება უცნაური ძალადობის სცენით, რომელიც ამ დიკი დასავლეთის სამყაროს უკვე ადგენს — აქ ადამიანის ცხოვრებას მნიშვნელობა არ აქვს. კლინტ ისტვუდის პერსონაჟი, "მანკო", სულ სხვა ადამიანი ჩანს პირველი ფილმის "სკვინტის" შედარებით. იქ ის თამაშიანი და მხიარული იყო, აქ კი თავის ემოციებს ღრმად ფარავს. მხოლოდ ოდნავი ირონია ჩანს მის სახეზე, მაგრამ ამას ვერავინ ხედავს.
ორი მოძებნელი ერთმანეთის წინააღმდეგ დგება, მაგრამ მათი ურთიერთობა ხშირად უჯერი ჩანს. როგორ დათანხმდა მანკო ასეთი რისკიანი გეგმაზე? ეს ჩემთვის არ იყო რწმენისოვანი. ფილმის სტრუქტურა უფრო წრფივი და "რელსებზე" ჩასმული ჩანს — პირველი ნაწილის მსგავსად, მაგრამ ოდნავ უფრო ხელოვნური.
მორიკონეს მუსიკა აღსანიშნავია, განსაკუთრებით ელ-პასოს ბანკის გაძარცვის სცენაში. ზოგიერთი მელოდია ჯერ კიდევ ვერ გავიხსენე — რაღაც 60-იანი წლების სერფ-როკის მსგავსი.
ფილმი ძალადობის ორი განსხვავებული სტილის შერევაა — კლასიკური ჰოლივუდური დასავლეთი და უფრო რეალისტური გამოსახულება. ზოგჯერ სისხლი არ ჩანს, ზოგჯერ კი ძალიან გრაფიკული.
მანკოს ხასიათი ზოგჯერ საეჭვოა — მაგალითად, როდესაც ის ძალით გამოაძევებს ადამიანს სასტუმროს ოთახიდან. ფილმის დასასრული კი ღია რჩება — რა გააკეთებს ის იმ ნივრით? ეს კითხვა ღირს.
ფილმი იწყება უცნაური ძალადობის სცენით, რომელიც ამ დიკი დასავლეთის სამყაროს უკვე ადგენს — აქ ადამიანის ცხოვრებას მნიშვნელობა არ აქვს. კლინტ ისტვუდის პერსონაჟი, "მანკო", სულ სხვა ადამიანი ჩანს პირველი ფილმის "სკვინტის" შედარებით. იქ ის თამაშიანი და მხიარული იყო, აქ კი თავის ემოციებს ღრმად ფარავს. მხოლოდ ოდნავი ირონია ჩანს მის სახეზე, მაგრამ ამას ვერავინ ხედავს.
ორი მოძებნელი ერთმანეთის წინააღმდეგ დგება, მაგრამ მათი ურთიერთობა ხშირად უჯერი ჩანს. როგორ დათანხმდა მანკო ასეთი რისკიანი გეგმაზე? ეს ჩემთვის არ იყო რწმენისოვანი. ფილმის სტრუქტურა უფრო წრფივი და "რელსებზე" ჩასმული ჩანს — პირველი ნაწილის მსგავსად, მაგრამ ოდნავ უფრო ხელოვნური.
მორიკონეს მუსიკა აღსანიშნავია, განსაკუთრებით ელ-პასოს ბანკის გაძარცვის სცენაში. ზოგიერთი მელოდია ჯერ კიდევ ვერ გავიხსენე — რაღაც 60-იანი წლების სერფ-როკის მსგავსი.
ფილმი ძალადობის ორი განსხვავებული სტილის შერევაა — კლასიკური ჰოლივუდური დასავლეთი და უფრო რეალისტური გამოსახულება. ზოგჯერ სისხლი არ ჩანს, ზოგჯერ კი ძალიან გრაფიკული.
მანკოს ხასიათი ზოგჯერ საეჭვოა — მაგალითად, როდესაც ის ძალით გამოაძევებს ადამიანს სასტუმროს ოთახიდან. ფილმის დასასრული კი ღია რჩება — რა გააკეთებს ის იმ ნივრით? ეს კითხვა ღირს.
კომენტარები 0