აგატა: მთელი ეს დრო" არის ის სერიალი, რომელიც შეძლო რაც "WandaVision"-ს არ გამოუვიდა — თავისი გზით დაიმკვიდრა. პირველი ეპიზოდიდან ჩანს, რომ ჯაკ შეფერი ზუსტად იცის, რა აკეთებს. აგათა ჰარკნესი, რომელიც სამი წელი ერთ ფიქტიურ პერსონაჟში იყო ჩაკეტილი, ბოლოს თავის თავს ხვდება, და ეს მოგზაურობა ჯადოსნური გზის გასწვრივ ნამდვილი სიამოვნებაა.
კატრინ ჰანი აქ უბრალოდ შესანიშნავია — ყოველი სიტყვა, ყოველი მზერა სავსეა მნიშვნელობით. მისი სცენები ობრი პლაზასთან ელექტრიფიცირებული, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გამოიკვეთება, რომ პლაზა სიკვდილის განმასახიერებაა. ჯო ლოკი კი მოულოდნელი ემოციური ცენტრი გახდა, რომელიც სერიალს სიღრმე აძლევს.
სერიალის ვიზუალური მხარე ნამდვილი ხელოვნება — პრაქტიკული ეფექტები, რეალური სიმრავლე, ყველაფერი ფიზიკურად აგებული. ჯადოსნური გზა თავისთავად პერსონაჟია, მუქი, საშინელი, სადაც ღეფტი და სიკვდილი ჩანს. მუსიკა, ის ბალადა, რომელიც ხელმეორდება, ღრმა ჭრილობას ტოვებს.
თემატიკა მძიმე — ქალთა ძალა, ტრავმა, გამოსყიდვა — მაგრამ სერიალი ამას კომედიის სიმსუბუქით აბალანსებს. ალისას ოჯახური წაბლი, ჯენიფერის დაკრული ძალა, ლილიას საბოლოო მსხვერპლი — ყველა ეს მომენტი ღრმა და აზრიანი.
"აგატა: მთელი ეს დრო" არ არის "WandaVision", მაგრამ ის არ ცდილობს იყოს. ის თავისი გზით მიდის, და ეს გზა ღირსეულია. თუ ეს კატრინ ჰანის ბოლო აგათა იყო, მაშინ ეს სამშვენო დასასრული. მაგრამ ის ბოლო ნოტა რაღაც მეტის მინიშნებაა, და ჩვენ ამას სხვაგვარად არ გვინდა.
კატრინ ჰანი აქ უბრალოდ შესანიშნავია — ყოველი სიტყვა, ყოველი მზერა სავსეა მნიშვნელობით. მისი სცენები ობრი პლაზასთან ელექტრიფიცირებული, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გამოიკვეთება, რომ პლაზა სიკვდილის განმასახიერებაა. ჯო ლოკი კი მოულოდნელი ემოციური ცენტრი გახდა, რომელიც სერიალს სიღრმე აძლევს.
სერიალის ვიზუალური მხარე ნამდვილი ხელოვნება — პრაქტიკული ეფექტები, რეალური სიმრავლე, ყველაფერი ფიზიკურად აგებული. ჯადოსნური გზა თავისთავად პერსონაჟია, მუქი, საშინელი, სადაც ღეფტი და სიკვდილი ჩანს. მუსიკა, ის ბალადა, რომელიც ხელმეორდება, ღრმა ჭრილობას ტოვებს.
თემატიკა მძიმე — ქალთა ძალა, ტრავმა, გამოსყიდვა — მაგრამ სერიალი ამას კომედიის სიმსუბუქით აბალანსებს. ალისას ოჯახური წაბლი, ჯენიფერის დაკრული ძალა, ლილიას საბოლოო მსხვერპლი — ყველა ეს მომენტი ღრმა და აზრიანი.
"აგატა: მთელი ეს დრო" არ არის "WandaVision", მაგრამ ის არ ცდილობს იყოს. ის თავისი გზით მიდის, და ეს გზა ღირსეულია. თუ ეს კატრინ ჰანის ბოლო აგათა იყო, მაშინ ეს სამშვენო დასასრული. მაგრამ ის ბოლო ნოტა რაღაც მეტის მინიშნებაა, და ჩვენ ამას სხვაგვარად არ გვინდა.
კომენტარები 0